Wednesday, May 6, 2020
අහිමි වූ ඇය
දිනේ ගැන අත ගෙන සිබින්නට හන්තාන ඇප උනාවේ
සෙනේ බැදි කවි දහසකුත් ඇත නොමැත ඇය තක්සලාවේ
වනේ රැහනට බැදුනු මිසදිටු දෙකුලුනුත් දිර උනාවේ
අනේ කිරිලිය හඩන තටු සිද පඩු පුලත් උනු උනාවේ.
දිනය ලන්වී ඇගේ අත ගෙන දිවිය යයි හුදකලාවේ
හනය සුන්වී කුමට නැත යලි හැරුම මා දිවි තලාවේ
පැනය ඇත්තේ කුමට හිමි බන දෙසන මේ කල්පනාවේ
වනය වන කතරක සුවයි එන වසන්තය පසු උනාවේ
රසට ලොල්වී මලින් රොන් බී සතුටු වන සමනලුන්නේ
පැසුනු කල දස අතම ඉගිලී ගිරෙහි වැද උන් නසින්නේ
ප්රේම කල හැම දෙනම පතනා එකම දෙය මට නොවන්නේ
ආදරය කටුකනම් මෙතරම් සසරෙ යලි හමු නොවන්නේ
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment