ආදරනීය සකුන්තලා

එක වරම සිත දිවුව පුංචි පාසල වෙතට
මං හිටිය පන්තියේ පුංචි දරුවෙක් වෙතට
හතරවන පංතියෙදි එක් දිනක් එක් වරම
පුංචි කෙල්ලෙක් ආව මට මතක් වෙන තාම

කිලුටු නිල ඇදුම මත දුබුරු පැල්ලම් ගොඩයි
කිසිදාක මැදි බවක් නම් පෙනුනෙ නැහැ ඒක
නොපීරූ හිස කෙස්ද පයේ ලා සෙරෙප්පුද
අහින්සක ඇස් වලින් බැලුව මතකයි තාම

එකම පොත විතරමයි ලිව්ව එහි හැමදේම
පුංචි පැන්සල් කොටය තිබුනෙ සන්තකේටම
දහවලට විවේකෙට නැහැ ඇයට වගක්වත්
කිලිටි බෝතලෙන් බොන උගුරු දෙක විතරමයි

ගුරුතුමා කිවු නිසා දුන් කෑම කොටසකින්
කෑම මේසය පිරුන බැලුවෙ හරි සතුටකින්
කිසිම පාඩම් වැඩක් නෑ කලේ හැමදාම
අනේ ඒ හිත අතුලෙ දුකම වෙන්නැති ඇත්තෙ

කෑම කන්නම තමයි මෙයා නම් මේ එන්නෙ
ලමයින්ගෙ කවටකම් වල මාත් ඉන්න ඇති
අද දුකයි සිහිවෙද්දි මතකයට ඒ කරපු
එදා එන්නැතුව අති පොඩිකමට අපි ඉදපු

දවසටම ලැබෙන මුලු අහර ඒ වෙන්න ඇති
උදේටත් නැතුව ඇති මවත් බඩගින්නෙ ඇති
ගෙදර අම්මා නැතිද තාත්තෙක් ඉන්නවද
මතක මට ගුරුවරුත් බැනවැදුන හොදටෝම

පිස්සියෙක් ගැන කියන විට බැලුවෙ ඇය දිහා
වගක්වත් නෑ ඈට තරහකුත් නැතුව ඇති
අහල අහලම ඒක ගානකුත් නැතුව ඇති
තැලෙන්නට තව මුකුත් ඒ හිතේ නැතුව ඇති

තිස් වසක් වෙලා මට සිහි උනේ ඇයි මන්ද
සකුන්තලා නම ඇගේ දැන් මොනා කරනවද
මවක් වී දැන් ඇයත් සැපෙන් කල් ගෙවනවද
අනේ නැත්නම් එදා වගෙම දුක් විදිනවද

නැවත ඇය දැකගන්න හරිම ආසයි හිතට
කතා නොකලත් එදා ටිකක් දොඩමලු වෙන්න
කාටවත් කිව්වෙ නැති කතාවට කන්දෙන්න
ඉන්නවා නම් එන්න එකට අපි බත් කන්න